17 Mayıs 2017 Çarşamba

"SONUMUZ İNTİHAR OLMASIN"




Fatma Nur ERSAN



Yetiştirme yurtlarıyla ilgili eminim çok haber okumuşsunuzdur. Şiddet, ihmal, cinsel taciz...
Peki devlet koruması sona erdikten sonra yetişme yurdundan ayrılan çocukların yüzde 15'inin intiharı ettiğini duymuş muydunuz?

Yetiştirme yurtlarında kalan gençlerin 18 yaşına gelmesiyle yurtla ilişiği kesiliyor. Bu ana dek hayatla tanışmamış, dışarıda tek başına hiç yaşamamış, bankadan para çekmeyi dahi bilmeyen gençler öylece ortada kalıyorlar. Devletin bu
çocuklara yaptığı tek yardım ise yurttan çıktıktan sonra verilen 350 TL.

Uluslararası verilere göre devlet korumasından ayrılan bireylerin yüzde 15'i yurttan ayrıldıktan sonra canına kıyıyor, yüzde 14'ü fuhuşa sürükleniyor, yüzde 20'si ise suça yöneliyor. T
ürkiye’de ise bu alanda herhangi bir istatistik mevcut değil.

Geçtiğimiz Ekim ayından bu yana yetiştirme yurdundan ayrılan 7 genç intihar etti. Sibel A. Balıkesir'de, Muammer K. Ankara'da, Yasin Y, Ankara'da, Tarık Ankara'da, Kadir H. Mersin'de, Fatma D. Ankara'da, Muhammet R. Aydın'da hayatına son verdi.

Yetişme yurtlarında büyümüş gençler tarafından kurulan Hayat Sende Derneği koruma altında yetişen çocuk ve gençlerin hayatlarına yenilikçi çözümler bulmak adına çalışıyor. İntiharların sona ermesi için Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı'ndan, y
urttan ayrılan bireylere yönelik aktif bir planlama yaparak kişilerin nerede yaşayacağı ve nerede çalışacağı gibi konuları belirleyerek kişilere daha sonrasında psikososyal ve rehberlik hizmeti verilmesini talep ediyor.
Derneğin Yönetim Kurulu Üyesi Abdullah Oskay'ın anlatacağı çok şey var oda yurtlarda büyümüş zorlu hayat şartlarına rağmen ayakta kalabilmiş.
Oskay " Yurtlarda çocuklar çok küçük yaşlarda şiddetle tanışıyor. İlk sevgiyi değil dayak yemeyi, dövmeyi öğreniyor. Kendilerini ifade edemiyorlar zaten bunu öğretende yok. İleride özgüveni düşük insanlar olarak hayata karışmaya çalışıyorlar. Ama ne yazık ki çocukken yaşanılan travmalar 20'li ve 30'lu yaşların sonunda bazı arkadaşlarımızı intihara götürüyor."
Çocukların psikolojik olarak zayıf olduğuna dikkat çeken Oskay çözümün Aile Odaklı projelerde olduğunu ifade ediyor. Oskay'a göre yetiştirme yurtları tamamen kapatılmalı her çocuk için ev ortamı hazırlanmalı.

Oskay ayrıca gelişmiş ülkelerde yetiştirme yurtlarının faaliyetlerine son verildiğini de belirtti. Yetiştirme yurtlarının faaliyetine ilk son veren devlet ise İsveç. İsveç 8 sene önce yetiştirme yurtlarının faaliyetlerine son vererek aile odaklı yetiştirme programlarını uygulamaya başladı.

Hayat Sende Derneği de koruyucu aile ve evlat edinme hizmet modelleriyle çocukların ihtiyacı olan sevginin sağlanabileceğini savunuyor. Türkiye'de Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı'na bağlı 77 çocuk yetiştirme yurdu bulunuyor.

Hayat Sende Derneği üyesi Metin Doğukan'da 3 Ekim günü canına kıyan Muammer Korkmaz'ın intihar nedeninin şiddetli yalnızlık ve korku olduğunu söyledi. Korkmaz, "Muammer yaklaşık 1 senedir intihar etmeyi düşünüyordu çok ikna etmeye çalıştım ama başaramadım. Biz bu arkadaşlarımızı kaybettik geri dönüşü yok ama devlet şuan yetişmekte olan çocuklara aile desteği verirse bunların önüne geçeriz." diyor.

Doğukan ayrıca yine yurttan arkadaşı olan İbrahim Ö.'nün de intihar etmek istediğini söyledi. "İbrahim ile mesajlaştığımız da yetim çocukların kaderlerinin intihar olduğunu ve kendisinin de yakında intihar edeceğini söyledi. Şuan o arkadaşım intihar etmesin diye elimden geleni yapıyorum." ifadelerini kullandı.
Çocukların yurtlarda yaşadığı problemler sadece ruhsal olarak değil fiziksel olarak da bedenlerine yansıyor. Bükreş Erken Müdahale Projesi kapsamında yapılan araştırmanın verilerine göre, yuva bakımı düşük ağırlık, kısa boy, küçük kafa çevresine neden oluyor.

Yine aynı verilere göre davranış bozukluğu yuva ve yurtlarda yüzde 43'ken koruyucu ailenin yanında bu oran yüzde 12'ye düşüyor. Biyolojik ailelerinin yanında büyüyen çocuklarda bu oran yüzde 9.

21 Aralık 2016 Çarşamba

“HAYAL SATMIYORUZ, HAYALLERİ GERÇEĞE DÖNÜŞTÜRÜYORUZ”



Reklam sektörünün parlayan yıldızı Titan Creative, hayranlık uyandıran reklamları çekmeye devam ediyor. Gerçekleştirdikleri reklam projeleriyle, milyonların beğenisini kazanan bu şirketin iki ortağı Berk Güçkıran ve Berk Yılmaz ile hoş bir sohbet gerçekleştirdik.



M. Selman BAŞARAN

Titan Creative nedir, ne işle uğraşır?
Titan Creative olarak, görsel olabilecek her türlü mecrada biz varız. Firmaların gerek kampanyalarını gerek kurumsal kimliklerini belirili projelerini biz yönetiyoruz. Bunu halka biz duyuruyoruz. Asıl işimiz budur. Bir firmanın halkla iletişimini sağlıyor, köprü oluyoruz.
Titan Creative hangi şirketlerle, firmalarla iş yapıyor?
İş yaptığımız firmalar arasında Doğuş Holding, P&G ve Unilever gibi firmalar bulunuyor. Şöyle bir şeyi de es geçmemek gerekir. Halkın bizden hiçbir zaman haberi yoktur. Biz arka plandaki takımız. Görünmeyen taraftayız. Ön planda olan şey ise markanın kendisidir. Yaptığımız reklamlarda, her zaman bu reklamı Titan Creative yapmış denmez. Bunu genelde reklam sektörü bilir.
Bu şirketi ne zaman kurmaya karar verdiniz iki ortak olarak?
Üniversite birinci sınıftan beri arkadaşız. İkimizinde ortak hayalleri vardı. Bu hayalde birleşmemizi sağlayan şey üniversitede biraraya gelmemizdi. Bu büyük bir şanstı açıkçası. Sonuçta ikimizde birşeyler istiyorduk ve aynı çatı altında birleştik. Bunun devamında da şirketi kurduk; piyasaya hükmetmek, farklı fikirler ortaya çıkarmak, yeni akımlar yaratmak bir nevi devrim yapmak istedik. Nitekim bunda da başarılı olduğumuzu düşünüyoruz.
İki ortak çalışıyorsunuz ve beraber şirket yönetiyorsunuz. Bunun artıları ve eksileri nelerdir?
Biz artık bazı şeyleri aştık. Çok uzun zamandır beraber çalışıyoruz ve birbirimizn kafa yapısını çok iyi biliyoruz. Bu bizim en büyük artımız. Çoğu zamanımız birlikte geçiyor. İş dışında da birlikteyiz. Aramızda çok fazla tartışma yaşanmıyor. İkimizin kafa yapısını şöyle açıklayayım: aynı ama farklı. Aynı şeyi düşünüyoruz ama farklı açılardan bakıyoruz. Berk Yılmaz aksiyonlu projeleri severken; ben, Berk Güçkıran, daha sade şeyleri severim. Aslında merdiven gibiyiz. Bir çıta o, bir çıta ben.

Reklam sektörüyle alakalı neler söylemek isersiniz hem global hem de ülke bazında?
Piyasa daralabilir, ekonomi sıkıntılı olabilir ama işini iyi yaptığında, bu her sektörde geçerli, bence ilerlememe şansın olmaz. İşini güzel yapan insan hiçbir zaman kötü sonuç almaz. Üke olarak bu sektörün gerisindeyiz bunu kabul etmek gerekir. Biz sahneye çıkana kadar sektörde yabancı firmalar yönetirdi. Ama şimdi biz nüfuz etmeye başladık yabancılara. İngiltere, Almanya, Amerika, Dubai iş yaptığımız ülkelerin başında geliyor. Örneğin, herkesin bildiği Alman firması Audi ile iş yapıyoruz.
Titan Creative bize neler sunuyor? Neden firmalar sizi tercih ediyor?
Bizim yaptığımızın yanında onlar birşey vermiyor diyebiliriz. Biz insanlara hayallerini veriyoruz, onların hayallerini gerçeğe dönüştürüyoruz.
Birazda kendinizden bahseder misiniz?
Ben, Berk Yılmaz, her zaman babama özenirdim. Benim babam da reklamcı. Çünkü yaptığı iş hoşuma giderdi. Elit bir hayat, seviyesi belli olan insanlar, lansmanlar... Bunları istiyordum. Aslında sayısal bir öğrenciyim bir reklam ajansında CEO olmak istiyordum. Sonrasında tanıdığımız reklamcılar bana senin hayal gücün iyidir, gel bu işi yap dediler. Benimde kafama yattı ve bu işi seçtim. Arabadan doğan bir hırs da diyebiliriz. Araba almak benim en büyük motivasyonum. Biz yaşıtlarımızdan öndeydik çünkü onların farketmediği şeyleri görebiliyorduk. Ve işini severek yapmak da önemli.
Karşılaştığıız en büyük sorun yada sorunlar nelerdir?
Parayı saymak.(burada bol ve uzunca bir kahkaha atıldı) İnsanlara ne kadar kazandığını da açıklamak çok zor. İşimiz insanlarla. Kafaların uyuşması lazım. Bir creative ekip var ve her kafadan bir ses çıkıyor. O sesleri biraraya toplamak önemli. İşin olayı bu, çıkan sesleri biraraya getirip ondan birşeyler çıkarmak gerekiyor. Bizim ekibimizdeki isimler namını çokça duyurmuş, küresel isimler. Kötü bir fikir çıkmıyor onlardan. Hepsinin kafasını bir fanusta toplamak gerekiyor. En büyük sorun bu. Ama şunuda eklemek gerekir. Biz yaparız onlar beğenirler!
Hayaliniz bu muydu? Koyduğunuz hedeflerin neresindesiniz?
Bizim hayalimizin sonu yoktur. İşimiz zaten hayal etmek ve her zaman daha iyisiyle beslenmek. Bu sektörün getirdiği birşey. Sektör kendini sürekli yeniler, daha ileriye gider, yeni işler çıkar. Ve sen her zaman yenilikçiliği getiren taraf olmazsan, birgün gelir en güçlüyken, öndeyken en arkada kalırsın. Mat olursun. Devamlı yenilenmen lazım. Devamlı yeni hayaller kurman lazım. Sıradanlığın dışına çıkman lazım. Bu yüzden çıta koyamıyorsun. Ama çoçuklukta koyduğumuz çıtayı geçtiğimizi de belirtmeliyiz. İkimizde hayalini kurduğumuz arabaların reklam filmini çektik. Bunları başardık ve şuan çoçukluk hayallerimzin çok üstündeyiz. Ama tabikide daha bitmedi, daha fazlası var. Şu anki hedefimiz tamamen global bir şirkete dönüşmek. O yolda da emin adımlarla gidiyoruz.

14 Ocak 2016 Perşembe

Barbaros Gürçay: “Reklamcı olmak için önce bilgiyi bilmek gerek”




Ankara’da bir çocuk… Büyüyüp Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Ön Asya Arkeolojisi bölümünü kazanıyor. Fakat ne kadar çok sevse de daha öğrenciyken arkeoloji yolunda yürüyemeyeceğini anlıyor. Kalemi sayesinde, mezun olduktan sonra küçük bir ajanstan aldığı teklif, belki de ömür boyu değiştiremeyeceği rotasını çiziyor ve kendisini reklamcılık ile tanıştırıyor. Sektörde birçok başarıya imza atan Barbaros Gürçay, Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi’nde reklam üzerine dersler veriyor. Bununla da sınırla kalmayıp okul bünyesinde kurduğu Gazi Reklam Atölyesi ile sektöre yeni reklamcılar kazandırma uğraşı içine giriyor. Ben de “Kolay değil öyle ‘sektörde aranan adam’ hâline gelmek, elbet vardır bir bildiği” diyerek kendisini tanımaya ve tanıtmaya konuldum.

Sami Batuhan BOZ

İletişim fakültesi mezunu değilsiniz fakat reklamcısınız. Şimdi de Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi’nde yeni reklamcılar yetiştirme uğraşı içerisindesiniz. Yönünüzü ne için bu alana çevirdiniz, reklamla tanışmanız nasıl gerçekleşti?

Yağmurlu bir nisan gününde akşama doğru Ankara’da dünyaya gelmişim. Ama isterseniz o kadar eskiye gitmeyelim.

Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi’nde Önasya Arkeolojisi okudum. Gerek arkeoloji eğitimi almam, gerekse Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi’nde okumam hayatımda çok büyük değişim ve dönüşümlere yol açtı, bilgi birikimimde ve hayata bakışımda çok olumlu katkıları oldu.

Çok sevdiğim halde daha öğrenciyken arkeolog olamayacağımı anladım. O yıllarda karikatür çiziyor, kısa film senaryoları ve mizah öyküleri yazıyordum. Ankara’da sinemayla uğraşmak hayalden öte bir şey değildi. Mizah yazılarımın bazıları Gırgır’da yayınladı, para bile kazandım.

Fakülte bitince ne yapacağımı bilemedim. Küçük bir ajanstan gelen teklifle reklamcılığa adım attım. Sonraki yıllarda kurtulmak için ne kadar uğraştıysam olmadı. Sonunda kasmanın anlamı yok dedim kendi kendime, reklamcı olup keyif almaya bak. Büyük işler yaptım sektörde, birçok konkuru kazandım, kampanyalara imza attım.

Sonra bir gün kendimi Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi’nde ders verirken buldum. Bir de baktım on yıl geçmiş. Arada dergilerde yazılar yazdım, TRT Ankara Radyosu’nda otuzun üstünde program hazırlayıp sundum, kamu ve özel kurumlarda kişisel gelişim dersleri verdim, Anadolu Medeniyetleri Müzesi için 16 çocuk kitabını kaleme aldım, sonra döndüm arkama bir baktım; bir arpa boyu yol almışım…

Üniversitede reklam üzerine eğitim veren bir hoca olarak iletişim fakültelerindeki reklamcılık bölümlerini yeterli buluyor musunuz?

İletişim fakültelerinin reklamcılık bölümlerine gelmeden önce fakültelerin kendisini hatta eğitim sistemini masaya yatırmalıyız. Ama yatırmayalım, kaldıramayız çünkü.

Lüzumundan fazla iletişim fakültesi var, bunların bütününe yönelik yorum yapmamız da mümkün değil. Benim gördüğüm en temel sorunlardan biri iletişim fakültelerindeki bölümlerin günümüze uymayan yapısı. Gazi’yi örnek alırsak üç bölüm var; Gazetecilik, Radyo, Televizyon ve Sinema, Halkla İlişkiler ve Tanıtım. Uzatmayalım; Radyo, Televizyon ve Sinema’dan “Sinema”yı alıp güzel sanatlara verelim. Halkla İlişkiler ve Tanıtım’dan da “Tanıtım”ı ayırıp adını “Reklamcılık” yapalım. Bence güzel olur. Farklı isimler koyanlar da var.

Halkla İlişkiler ve Tanıtım başlığı altındaki reklamcılık bölümlerini yeterli bulmuyorum. Genel olarak uygulama sorunu yaşanıyor bence.

Biraz özele inecek olursak... Ankara'daki üniversiteleri, özellikle de Gazi Üniversitesi'ni çağın getirdikleri karşısında yeterli buluyor musunuz?

Çağın getirdikleri? Hangi çağ bu? Ne getirmiş? Bize niye getirmemiş? Böyle büyük laflar etmeyelim yahu “çağın getirdikleri” falan… Bununla birlikte pasını aldım, topu kaleye yolluyorum; Gazi İletişim, teknolojik açıdan çok yetersiz. Ayrıca uygulama dersleri de çok geç başlıyor. Bence birinci sınıfta başlamalı. Uygulama yapan öğrencilerin okulu ve dersleri daha birinci sınıfta seveceğini düşünüyorum.

Reklam sektöründe İstanbul'un, diğer illere nazaran çok daha önde olduğunu biliyoruz. Ankara ve diğer şehirlerden İstanbul'a belirgin bir kaçış var. Bu kaçışı nasıl değerlendiriyorsunuz? Bu bağlamda Ankara'daki reklam ajansları eski ruhu yakalamak için neler yapılmalı?
İstanbul, Türkiye’nin ekonomik başkentidir ve Düzce’den başlayıp Tekirdağ’a kadar bölgeyi görünmez bağlarla kendisine bağlamıştır. Türkiye sermayesi burada mutlu mesut yaşar. Reklamcılığın “paranın” olduğu yerde gelişmesinden doğal ne olabilir ki. Sadece reklamcılık değil, sanatın da merkezi İstanbul. Der Saadet’in saadet içinde olabilmesi için her açıdan beslenmesi gerekir. Geçmişte olduğu gibi günümüzde de her açıdan onu Anadolu besler. Yetenekli reklamcılar, müzisyenler, sinemacılar, tiyatro yazarları ve oyuncular İstanbul’a akarlar; başta Ankara olmak üzere tüm Anadolu’dan.

Ankara’da reklam ajansları hiçbir şey yapmasa daha iyi olur. Ama bir yerden başlayacaksak şöyle yapalım; reklamcı olmayanlar alanı terk etsinler. Sektör epeyce rahatlar böylece. Kalanlar da reklam konusunda kendilerini yetiştirsinler. Eğitim şart.

Globalleşen dünyada sosyal medyanın hayli etkili bir mecra hâline geldiğini, özellikle Gezi Parkı direnişinde kitlelere ulaşma hızı ve sayısı açısından önemini gördük. Peki, reklam kampanyalarında sosyal medyanın kullanımını başarılı buluyor musunuz?

Yahu nedir bu “globalleşen” dünya, anlamadım gitti… Dünya aynı dünya bence, değişen tek şey geçen yüzyılın son çeyreğinden itibaren iletişim ve bilişim teknolojilerinin önlenemez biçimde yükselişi ve bizleri bilim kurgu anaforunun içine çekmeleridir. Amazon ormanlarında bir yerli yellense, kutuplarda ayılar bayılıyor artık. Buna da “Kelebek Efekti” falan diyorlar. Oysa dünyayı dün de sermayeyi elinde tutan 4-5 şirket yönetiyordu, şimdi de. Eskiden kartel diyorduk onlara şimdi global firmalar.

İletişim ve bilişim teknolojileri bize ne getirdi? Ya da hayatımızı nasıl etkiledi? Çok basit, artık Amazon ormanlarında hangi yerlinin yellendiğini biliyor, hatta görüntülerini kaydediyor ve anında Sibirya’daki Şamanlardan Vietnam’daki Budistlere kadar dünyanın en ücra köşelerine kadar gönderebiliyoruz. İşte buna da globalleşme, küreselleşme falan diyoruz. Sosyal medya da bunun gayrimeşru çocuğu oluyor.

Bu arada sosyal medya falan deyip “Gezi Parkı”yla gaz verme çaban gözümden kaçmadı. Neyse uzatmayalım, sosyal medyayı boşuna gayrimeşru çocuğa benzetmiyorum. Bu sosyal medya var ya bu sosyal medya, her türlü gayrimeşru çocuk tavrını yapıyor ki dilimizde bunun karşılığı olarak üç harfli bir sözcük kullanırız. Bilenler bilir, bit yavrusuna da aynı ad verilir.

Uzattık değil mi? İnternet ve ona bağlı olarak tüm gayrimeşru çocuklarının, tıpkı sosyal medya gibi gücü, etkisi ve baskısı her geçen gün artıyor ve daha da artacak. Reklam açısından değerlendirdiğimizde henüz işin başlarındayız. Emekleme aşaması diyebiliriz. Şu an yeterince başarılı olmasak da yakın zamanda olacağız. Lüzumundan fazla hem de…

Son olarak... Kendini bu sektöre hazırlayan öğrenciler için tavsiyeleriniz ve önerileriniz nelerdir?

Tüm öğrenciler için söyleyeceğim tek şey var; “Bilgi sahibi olmadan, fikir sahibi olunmaz”. Bilgi nedir? Önce bu sorunun yanıtını bulacaksınız. Sonra da bilginin peşinde koşacaksınız. Ulaştığınız her bilgiden sonra kendinizi “zavallı bir cahil” olarak görüyorsanız doğru yolda ilerliyorsunuzdur.

Reklamcı olmak isteyenler önce reklamı öğrenecekler. Sonra sanatla ve kültürle beslenecekler; ekmek arası sinema, tiyatro, müzik, edebiyat iyi gider. Tarih biraz mideye oturur ama besleyici gücü fazladır. Soluk alıp vermek siyasettir zaten, siyaseti bilmeden olmaz.

İyi beslendik, gürbüz reklamcılar olduk. İş bitti mi? Hayır. İyi bir reklamcı olabilmek için muhafazakâr yaklaşımlardan bütünüyle kurtulup, hemen her şeyi geniş bir perspektiften ve farklı açılardan bakabilmeyi başarmalısınız.